Cykl „Escape” rozwija się na styku sztuki współczesnej i nauk ścisłych, łącząc malarstwo na płótnie, fotografię, geometrię struktur krystalicznych oraz zjawiska luminescencji. Punktem wyjścia jest praktyka artystyczna Moniki Wanat oraz jej zaplecze badawcze w dziedzinie chemii strukturalnej i krystalografii.

Dzieła z tego cyklu odrzucają koncepcję obrazu jako statycznego obiektu — ich odbiór jest procesem zależnym od światła, ruchu odbiorcy i zmiennych warunków obserwacji.

Inspiracją są badania rentgenowskie kryształów. Gdy promieniowanie rentgenowskie pada na kryształ, ulega ugięciu, a detektor zapisuje regularny wzór jasnych plam o różnej intensywności. Taki obraz nie pokazuje jeszcze, jak zbudowana jest cząsteczka. Dopiero seria takich zdjęć i obliczenia matematyczne, w których kluczową rolę odgrywa transformata Fouriera, pozwalają odtworzyć jej trójwymiarowy model.

W projekcie ten proces staje się metaforą tego, jak poznajemy drugiego człowieka. To, co na początku wydaje się obce, chłodne albo nieczytelne, nabiera sensu, gdy zmienimy perspektywę i poznamy kontekst. Pod pozorną niejasnością często kryje się porządek, trzeba tylko dać sobie czas, żeby go dostrzec.

Obrazy zmieniają się wraz ze światłem i ruchem patrzącego, więc najlepiej oglądać je w ruchu: z bliska, z daleka, pod różnymi kątami. Można na nie patrzeć okiem artysty, naukowca, miłośnika sztuki. Każde spojrzenie coś w nich znajdzie, a im dłużej patrzymy i im częściej zmieniamy punkt widzenia, tym więcej widać.